De Ingenieur in Nederlandsch-Indië was een maandelijks verschijnend tijdschrift over technologische ontwikkelingen en het beleid daaromheen. Het werd in 1934 opgericht als huisorgaan van de groep Nederlandsch-Indië van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs (KIVI).
Geschiedenis Het tijdschrift is de opvolger van de tijdschriften De Mijningenieur en De Waterstaats-Ingenieur, beide uitgegeven door de verenigingen van ingenieurs in Nederlandsch Indië. Deze beide waren opvolgers van Tijdschrift van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs. Afdeeling Nederlandsch-Indië, wat uitgegeven is in de periode 1875-1914. Het tijdschrift is voortgezet als De Ingenieur in Indonesië (1948-1957).
Inhoud Naar voorbeeld van de Nederlandse De Ingenieur kende ook dit tijdschrift afdelingen: I Algemeen, Bouwkunde, III Elektrotechniek en werktuigbouw, IV Mijnbouw en Geologie, V Verkeerswezen, VI Waterbouwkunde. Ieder nummer bevatte zo'n 80 blz. De oude nummers zijn inmiddels gedigitaliseerd door het project Colonial Architecture. Dit project is inmiddels gestopt en de bijbehorende website bestaat niet meer. De scans zijn wel beschikbaar via de site van de Stichting Blauwe Lijn. Papieren exemplaren zijn o.a. ter inzage in de bibliotheek van de TU Delft en de Universiteit Leiden.
Een lijst van de waterbouwkundige artikelen is beschikbaar op de site van de Stichting Blauwe Lijn.
in het tijdschrift zijn veel artikelen gepubliceerd die ook buiten Nederlands-Indië relevant waren, zoals de artikelen over mechanica van prof. Ir. Cornelis Gijsbert Jan Vreedenburgh. Hij is ook enige tijd hoofdredacteur geweest.
opmerking Van een aantal waterbouwkundige ingenieurs die in Nederlands-Indië werkzaam geweest is een Wikipedia lemma, zie voor een overzicht hiervan de categorie: Waterbouwkundige in Nederlands-Indië hieronder.
Referenties
Categorie:Technisch tijdschrift Categorie:Nederlands wetenschappelijk tijdschrift Categorie:Media in Nederlands-Indië Categorie:Media in Indonesië